غزل شمارهٔ ۲۱۸۸

برداشت: منظور من آن موهای میان سر توست، اما خودت میان نیستی. روزی من از دهان تنگ توست، ولی دهان هم وجود ندارد.

برداشت: بیداد که آن محبوب شیرین‌زبان به خاطر شرم مانند غنچه‌ای است که تمام وجودش پر از زیبایی است، اما سخنی از او به زبان نمی‌آید.

برداشت: شگفت‌انگیز است که لذت‌های زندگی در چیزی پنهان است که خود به یک محدودیت تبدیل شده و نمی‌تواند به طور کامل بیان شود.

برداشت: اینکه با چه کسی می‌توان گفت که ارتباط جان‌ها به آن موی میان سر وابسته است و در واقع میان وجود ندارد؟

برداشت: فریاد می‌زنیم که از ناتوانی در بیان احساسات‌مان، درد دل‌مان به زبانی گفته می‌شود که خود وجود ندارد.

برداشت: نوری که از آن سرچشمه می‌گیرد، چنان است که وجود عالم را مانند خورشیدی تابان آشکار می‌کند، اما خود این نور قابل رؤیت نیست.

برداشت: آن جام جهانی که همه در پی آن هستند، از دید عقل و شناخت پنهان است، اما در حقیقت چیز پنهانی نیست.

برداشت: اگرچه در کنار هم نمی‌توان به آرامش و ثبات رسید، اما شریط همواره در حال تغییر و حرکت است.

برداشت: به خاطر نداشتن دید وسیع، بعضی افراد ممکن است ارزش واقعی چیزها را ندانند. برای آن‌ها، زیبایی و ارزش یوسف در مقایسه با زر بی‌مقدار است، در حالی که واقعیت امر این است که یوسف ارزشمندتر از هر طلا و زر است.

برداشت: آن پیر افسرده‌ای که موهایش را رنگ کرده، در حقیقت در چشم خود به جوانی ناشی از جهل می‌نگرد، و به واقع جوان نیست.

برداشت: این جالب است که دل شکسته و جریحه‌دار ما به سبب موی کسی که در میان است، نظم و سامان دارد، در حالی که خود آن فرد در واقع در دسترس نیست.