غزل شمارهٔ ۲۱۸۵

برداشت: من مانند سرو، جز افسوس و حسرت چیزی ندارم و از تمامی دارایی‌هایم تنها دامن خود را به کمر بسته‌ام.

برداشت: پر و بال من مانند شعله‌ای است که از دل سوختگان برآمده است، هر جا که سوختگی نباشد، پر و بال من هم آنجا وجود ندارد.

برداشت: من در برابر سختی‌های زندگی مانند تیغ، آسیب‌پذیرم و هیچ سنگی در زندگی‌ام نمی‌تواند به اندازه‌ی نوازش و محبت به من صدمه بزند.

برداشت: در دشت وسیع و غریب، مانند سیلی جاری، جز نیروی دریا که مرا هدایت کند، چیزی دیگر ندارم.

برداشت: من از اینکه روح من درگیر است، احساس شرمندگی می‌کنم، چرا که با وجود اینکه تعداد زیادی از رهبران و موفقان را در کنار خود دارم، اما در واقع تنها دردی که دارم، آرزوی همراهی در مسیر طلب و جستجو است.

برداشت: مثل آینه و آب که نیمه‌تشنه‌اند، هر تصویری که از دل محو شود، در نظرم وجود ندارد.

برداشت: هر کسی که مرا می‌بیند، مانند من دلی آتشین و سوخته می‌شود. هیچ دردی وجود ندارد که مانند این درد در دل من باشد و نتواند آتش آن را خاموش کند.

برداشت: دل من مانند غنچه‌ای است که در تنگنا به سر می‌برد و انتظار گشایشی را دارد، اما امیدی به نسیم صبحگاهی برای بهبود وضعیتم ندارم.

برداشت: من مثل موج سراب، از کنترل خودم خارج شده‌ام، هرچند که از مقصد و جایی که باید بروم هیچ اطلاعی ندارم.

برداشت: من در زندانی از فراموشی به سر می‌برم که در آن هیچ‌گونه رخنه‌ای وجود ندارد و هرگز از حال عزیزانم باخبر نیستم.

برداشت: هر کسی از شعر من بهره‌ای می‌برد، اما من در برابر احساساتم، همانند گوهری در آب، از زیرکی و هوش خود نسبت به شاعری دریغ نمی‌کنم.