غزل شمارهٔ ۲۱۸۴

برداشت: در نگاه انسان‌هایی که شرم و حیا ندارند، نشانه‌ای از ادب وجود ندارد. همچنین، دوری از خودآگاهی و عدم توجه به عواقب رفتار، چیزی عجیب نیست.

برداشت: به جز نگاه معصوم تو، که مانند خارهای دیوار از زیبایی‌های گلشن جداست، هیچ چیز دیگری برای من مایه شادی و سرور نیست.

برداشت: دل هرگز از خیال خط و خال تو بیرون نمی‌رود؛ گنجینه این راز جز در دل شب پنهان نیست.

برداشت: در دنیای دیوانگی من، سنگ ملامت و سرزنش تاثیری بر شادی و بخشش ندارد و خوشی من به اندازهٔ رطب (خرما) که شیرین و خوش مزه است، جالب و خوشایند است.

برداشت: اگر تو همچون خال بر روی چهره، در گوشه‌ای از زندگی‌ات نشسته‌ای، جای تو در آن گوشه لب (محبوب) بهتر از آنجا نیست.