غزل شمارهٔ ۲۱۸۳

برداشت: اگر دل نتواند از زلف تو دل بکند، تعجبی نیست چرا که جز دل در شب، کسی راز این گنجینه را نمی‌داند.

برداشت: آرامش و ثبات یک مایع زودجوش، مانند جیوه در آینه، غیرممکن است. اگر چهره تو ظاهر شود، در آنجا جایی برای شادی وجود ندارد.

برداشت: هر گلی که وجودش برایت ناخوشایند باشد، اگر از آن فاصله بگیری، به اندازه‌ای که میوه‌ای خوشمزه به تو نزدیک است، دیگر مهم نیست.

برداشت: شمعی که نتواند به خاطر محبت دل بیمار بسوزد، در این دنیا جز ایجاد گرمای تب چیزی ندارد.

برداشت: عاشق حتی در ذهن خود فکر نمی‌کند که بی‌خبر باشد؛ زیرا در چشمانش همیشه شگفتی و وسواس برای جستجوی محبوب وجود دارد.

برداشت: اگر به دست دیگران بیفتی و تحت تأثیر آنها قرار بگیری، ممکن است راهی برای رسیدن به خواسته‌هایت پیدا نکنی؛ زیرا در تاریکی شب، هیچ چیزی قابل مشاهده و دست‌یابی نیست.

برداشت: هرچند که زندان فرنگی‌ها به شدت طاقت‌فرسا و سخت است، اما در مقایسه با سختی‌های زندان ادب، قابل تحمل‌تر است.

برداشت: آنچه که از راه سختی و با اصرار به دست می‌آید، در حقیقت، همان رزق توست که نیازی به تلاش و جستجو ندارد و مقدر شده است.

برداشت: در زندگی، پیوندها و ارتباطات مختلفی وجود دارد که ما را به شرایط و موقعیت‌های خاصی وابسته می‌کند. وقتی فردی از قید و بند این وابستگی‌ها آزاد می‌شود، به نوعی از محدودیت‌های جسمانی و اجتماعی رها می‌گردد و می‌تواند به ذات واقعی خود نزدیک‌تر شود.

برداشت: مردم به خاطر ظاهرسازی و چگونگی زندگی در قالب‌های فرهنگی مختلف گرفتار شده‌اند و در جایی که این ظاهرسازی وجود ندارد، هیچ گونه ناراحتی و اضطرابی حس نمی‌شود.

برداشت: صائب می‌گوید: اگر به گوشه‌ای از دنیا که پر از عبادت‌گذار است نگاه کنی، تو چهره‌ای مانند خال داری که در مقایسه با آن گوشه و زیبایی‌هایش، هیچ کمبودی ندارند.