غزل شمارهٔ ۲۱۸۱

برداشت: چرا مردم به زندگی کوتاه و زودگذر خود وابسته‌اند؟ و چرا تصویر آنها در این آب جاری باقی می‌ماند؟

برداشت: در میان برگ‌های پاییز، نه جلو هست و نه عقب؛ هیچ آرامشی برای مردم وجود ندارد، در حالی که زندگی دیگران به پایان رسیده است.

برداشت: وقتی سیلاب به دریا می‌پیوندد، آرامش می‌یابد. پس از این‌همه نگرانی و فریاد، دلیل این اضطراب چیست؟

برداشت: غیر از تمایل به زیبایی‌های رنگارنگ که جانت را به خطر انداخته، دیگر چه فایده‌ای از نعمت‌های متنوع دنیا باقی مانده است؟

برداشت: بذر را بکار تا در آینده، میوه‌ای به دست آوری و با خودت ذخیره کنی. این کار ارزشمند و مهم است، چون حاصل تلاش و زحمتت، درد و رنج‌هایت را به فراموشی می‌سپارد.

برداشت: وقتی در روز قیامت چشمان کسانی که خواهان لذت‌ها هستند به اعمال تو می‌نگرد، جز خواب سنگین و بی‌تحرکی چیز دیگری نخواهد دید.

برداشت: ای درخت سرو، تو که سال‌ها با فخر و تفرح زندگی کردی، چه چیزی جز دست خالی و بدون دستاورد از این باغ بزرگ جهان به دست آوردی؟

برداشت: مردم همه در زندگی خود قربانی مشکلات و سختی‌ها هستند. این همه شکایت و ناله به خاطر چه چیزی است، وقتی که سرنوشت و گردش روزگار این گونه‌ است؟

برداشت: خداوند روزی تو را در افلاک جا داده است، پس چرا با شک و تردید به فکر تأمین نان هستی؟

برداشت: چقدر می‌خواهی به دور از گفتار دیگران باشی؟ غیر از ذکر خدا، چه چیزی می‌تواند زبان را برنده و قوی کند؟

برداشت: انسانی که از دایره زندگی و چرخ‌های آن خارج شود، جز درد و زخم در این کارگاه شیشه‌گران چه چیزی عایدش خواهد شد؟