غزل شمارهٔ ۲۱۸۰

برداشت: چرا آسمان با ما این همه کینه و دشمنی دارد؟ تقصیر ما چیست و چه گناهی کرده‌ایم که این همه بدی نثار ما می‌شود؟

برداشت: امید اشتباه نیست چون فکر کردن به امکان تغییر سرنوشت شبیه به انتظار برای خروج تیر از دستان کماندار است.

برداشت: اگر آن غنچه دلش را باز نکند و از خود زیبایی‌اش را نشان ندهد، پس معنای وجودش در جیب نسیم صبحگاهی و باد ملایم چیست؟

برداشت: این شعر به نوعی به بی‌اعتباری وعده‌های ناپایدار و به امیدی که به آنها بسته شده اشاره دارد. شاعر می‌گوید که انتظار و امید به تحقق این وعده‌های سست، فقط پیچیدگی و سختی بیشتری به مسائل اضافه می‌کند. در واقع، وقتی که اعتماد به قول‌ها وجود ندارد، تمام تلاش‌ها و انتظارها بی‌فایده خواهد بود.

برداشت: در دستان دارو، راه حلی برای هر درد پنهان وجود دارد، اما اگر خود آن درد ناشی از همان دارو باشد، آن وقت دارو چه کمکی می‌تواند بکند؟

برداشت: در این دشت پر از زندان‌های سفت و خاردار، زمین به قدری ناهموار است که پاهایم زخم کرده و آسیب دیده‌اند. ای افرادی که در این مسیر قدم می‌زنید، چه راه حلی برای این زخم‌ها دارید؟

برداشت: شاید یک سوزن بتواند از این مسیر عبور کند، اما لوازم دیگر مانند مسواک، عصا، شانه، تسبیح و ردا چه کاره‌اند؟

برداشت: اگر بی‌درد به دنبال راهنمایی خضر باشی، این درخواست به ضررت خواهد بود. اما اگر درد طلب وجود داشته باشد، دیگر غم و اندوه چه راهنمایی می‌تواند باشد؟

برداشت: رسم بر این است که هرچه که درختی رشد کند، میوه‌اش هم نمایان می‌شود. ای پیر، از این قامت بلند تو چه بهره‌ای حاصل شده است؟

برداشت: به خاطر اینکه بوسه در باور و مذهب تو نادرست است، ای ستمگر و دشمن دین، این دو لب که بوسه را می‌گیرند چه معنایی دارند؟

برداشت: کاهی که در پایین دیوار قرار دارد، چگونه می‌تواند بفهمد که میزان تحمل آب این دیوار چقدر است؟

برداشت: زندگی را با زیبایی‌ها و سختی‌های آن در نظر بگیر. در این دشت، چه چیزی غیر از تلخی‌ها و مشکلات وجود دارد؟ بهتر است دست از جستجوی خاطرات تلخ برداریم و به زیبایی‌های موجود توجه کنیم.