غزل شمارهٔ ۲۱۷۹

برداشت: هر خالی که بر روی بدن تو وجود دارد، زیر نگین پادشاهی جا دارد و هر چین و شکن در موهای تو مانند مکانی مقدس است.

برداشت: هر کاری که به جز آه و ناله انجام شود، بیهوده و بی‌فایده است؛ مانند صبح که هیچ‌کس از دور و برش، حتی یک لحظه هم وجود ندارد.

برداشت: در دایره مقدر، افرادی که بیش از حد به دنبال دستاوردها و خواسته‌های خود هستند، دیده می‌شوند. هرچند که اگر در کائنات اندکی از نقش و نشان وجود داشته باشد، باز هم این گردونه یا دایره به آن‌ها اختصاص دارد.

برداشت: اگر گنجی وجود داشته باشد، حتی در دل ویرانه‌ها هم می‌توان آن را یافت. اما اگر در زندگی مجنون، دلیلی وجود داشته باشد، آن را باید با دقت و درایت بررسی کرد.

برداشت: مثل لاله‌ای که در دامن صحرا می‌درخشد، به خاطر گرمای آفتاب زندگی می‌کند و نشانی از پاهای کسی را به خود می‌بیند.

برداشت: این بدان سبب است که خودت بر خودت ظلم کرده‌ای، نه اینکه از سوی دشمنان بر تو ستمی شده باشد.

برداشت: آن کسی که نتوانی امیدی به حرف‌هایش داشته باشی، در دلش احساساتی پیچیده و پریشان وجود دارد.

برداشت: از خود پرستی دوری کنید و دل خود را از کینه و وسوسه‌ها پاک کنید، تا بتوانید زیبایی و حقیقت را در زندگی‌تان مشاهده کنید و از شادی‌های ناب زندگی بهره‌مند شوید.

برداشت: زندانی که در آن هستیم، به ما اجازه نمی‌دهد امیدی به زندگی واقعی داشته باشیم، اما در دل این محدودیت‌ها، امیدی به وجود دارد که از عدم نشأت می‌گیرد.

برداشت: این بیت به وضعیت انسانی اشاره دارد که مانند درخت سرو در باغچه، خشک و پژمرده شده و از ظلمت و نابسامانی‌های زندگی رنج می‌برد. او در این حال ناآگاه است از اینکه در دنیا کسی هست که می‌تواند به او کمک کند و رحمت و مهربانی او را احاطه کرده است.

برداشت: دل جمعی از افراد است که به فقر خود راضی هستند، زیرا در جهان ارزش و بزرگی در دل‌هایشان وجود دارد.