غزل شمارهٔ ۲۱۷۶

برداشت: اگر در شرابی سر و صدای زیادی باشد، آن شراب خوب و با کیفیت نیست. همچنین، اگر زمینی دائم در حال لرزش باشد، نشان از عدم استحکام و بی‌ارزشی آن زمین دارد.

برداشت: گل از چشمان زیبا و لطیف خار مغیلان می‌روید، زیرا در مسیر افرادی که با گرمی و محبت قدم می‌زنند، نشانه‌ای از زیبایی و عشق وجود دارد.

برداشت: در طول شب، گل به همراه خود درگیر وصال و نزدیکی است، اما خار کسی را که فقط زبانش به شکایت و گله‌گزاری مشغول است، نمی‌پذیرد.

برداشت: ما از نظر معنایی یکی هستیم، اما اگر با دید ظاهری به نگاه کنیم، ممکن است میان ما فاصله‌هایی وجود داشته باشد.

برداشت: جنون و دیوانگی از دغدغه‌ها و درگیری‌های عقل بی‌خبر هستند. اگر هم زنجیری وجود دارد، به خاطر عقل است که آن را به گردن خود دارد.

برداشت: اکنون چه نیازی است که از سنگ‌های سرزنش در هر گام مسیر جنون چیزی بگوییم، در حالی که همیشه در این راه کسانی هستند که ما را همراهی می‌کنند؟

برداشت: صائب، از صحبت گل مانند بلبل بهره‌مند شد. او گفت‌وگویی در این باغ دارد که به زبان گل‌هاست.