غزل شمارهٔ ۲۱۷۵

برداشت: هر کس که فریادش همانند زنگ است، در برابر مصیبت و دردش هیچ کس را یاری‌دهنده‌ای نیست و تا زمانی که نفس می‌کشد، از فریاد زدن باز نمی‌ایستد.

برداشت: نفس انسان به مانند رشته‌ای است که در شرایط سخت می‌تواند دچار انحراف و بی‌نظمی شود، ولی در عوض، دانه‌ای گرانبها وجود دارد که می‌تواند به آن نظم و ترتیب بدهد، هر چند که گره‌هایی در پیش رو و پشت سر دارد.

برداشت: کسی که هیچ‌کس را ندارد، تنها خداوند حامی اوست. اما کسی که در این دنیا به‌تنهایی کس و کار دارد، دیگر بیکس نیست.

برداشت: هرگز نباید از چنگال مشکلات غافل شد، زیرا هر پرنده‌ای که در قفس اسیر است، به امید نجات و آزادی نیاز دارد.

برداشت: در صبح، هروقت که کسی نشانه‌ای از وجود خودش دارد، همچون خورشید بر دوش او بار حمایتی می‌نهد.

برداشت: تا زمانی که به کمال نرسی، نمی‌توانی به همه چیز دست یابی، زیرا مثل حبابی هستی که از دریا جدا شده و تا زمانی که نفس دارد، وجودش پایدار است.

برداشت: چطور ممکن است کسی به آرامش و راحتی خواب برود، در حالی که در دلش نگران شخصی باشد که سگی در دشت اوست؟