غزل شمارهٔ ۲۱۷۴

برداشت: در هر قلبی نشانه‌ای از این نفس گرم وجود دارد، مانند صبح که روشنایی می‌آورد؛ پس من حق دارم که زندگی را در کنار همه انسان‌ها تجربه کنم.

برداشت: خیال رهایی و آزاد شدن، احساسی ناآشنا و عجیب است، برای کسی که در دنیای زیبایی و سرسبزی زندگی می‌کند، اما همچنان در قید و بند محدودیت‌ها قرار دارد.

برداشت: صدای شادابی و سرور از دل مجنون هرگز کم نمی‌شود، چرا که در این راه و بیابان، صدای زنگ جرس همیشه به گوش می‌رسد.

برداشت: اگر من در حرم شیرین و دوست‌داشتنی تو نباشم، پس چه فایده دارد که بار و بنه‌ام را به دوش بزنم و حرکاتم شبیه مگس باشد؟

برداشت: انسان‌های ناپخته و بی‌تجربه نمی‌توانند در برابر حقیقت و واقعیت‌های بزرگ، همچون قیامت، با خوبی و درستی رفتار کنند. در درون هر انسانی، میل و هوس‌های خام وجود دارد که مانع از رشد و بلوغ فکری و روحی او می‌شود.