غزل شمارهٔ ۲۱۷۲

برداشت: بدون حضور تو نمی‌توان به زیبایی‌های دیگر امیدوار بود. اگر یوسف در کنعان نباشد، نمی‌توان به هیچ کدام از زیبایی‌ها توجهی داشت.

برداشت: نسیم با بوی گلها به ما نزدیک شده و از این رو نمی‌توان به راحتی تعطیل و دوری از طبیعت را پذیرفت.

برداشت: هرچند که دلم همچون یک گوهر از دست رفته، نمی‌توانم به سر زلف آشفته کسی اتهامی بزنم.

برداشت: امروز که ظلم و ستم به شدت در حال گسترش است، نمی‌توان با پلک‌های نگران و گریان از حقیقت و جستجوی آن چشم‌پوشی کرد.

برداشت: در دین و مذهب زلف، که همیشه وفاداری ندارد، می‌توان نذر کرد و عهدی بست، اما نمی‌توان به پیمان و عهدی واقعی و پایدار رسید.

برداشت: من در آتش عشق تو می‌سوزم، حتی اگر نتوانم به بهشت بروم و در آنجا از زیبایی‌های تو بهره‌مند شوم.

برداشت: وقت آن رسیده که دل را آزاد کنیم و زیبایی‌های صفاهان را تماشا کنیم. هیچ‌کس نمی‌تواند زیبایی‌های این شهر را نادیده بگیرد.