غزل شمارهٔ ۲۱۶۹

برداشت: صبح با لبان زیبای تو پیامی شیرین و دل‌نواز است و شام با پیچش‌های زلف تو دلربایی می‌کند.

برداشت: زخمی که تو بر دل‌ها می‌گذاری، مانند خیابان‌های بهشت است و داغی که بر دل‌ها می‌گذارد، مانند نشانه‌ای است که بر پیشانی زیبایی نقش می‌بندد.

برداشت: آبی که خضر از آن حیات جاودان گرفت، در دامن دشت تو به سیاهی و تاریکی نشسته است.

برداشت: هر کدام از زیبایی‌های چهره‌ات مانند خالی است که دل را متشنج می‌کند و جان را به خطر می‌اندازد، و آن‌ها همچون موانعی برای دین و ایمان به شمار می‌آیند.

برداشت: عشق و شوقی که در وجود تو وجود دارد، مانند جرعه‌ای از شراب است که روح را تازه می‌کند. این حالت نشاط‌آور به خاطر ماده‌ای است که در زیر سنگ قیمتی پنهان شده است.

برداشت: هر مشکلی که در مسیر خواسته‌ام پیش بیاید، نشان از چیزی است که باعث ایجاد حس و تمایل در من نسبت به زلف‌های تو شده است.

برداشت: صبحی که به خاطر آن زمین پر از شکر و نعمت می‌شود، در مقایسه با لبخند او مانند شور و تلخی زمین است.

برداشت: اگر چشمی که درک عبرت نکند، بینایی‌اش باعث حسرتش می‌شود و در واقع نگاه او به گذشته، تنها به یادآوری درد و غم تبدیل می‌شود.

برداشت: دنیا مکانی دائمی برای زندگی نیست و هر خانه‌ای که به چشم می‌آید، در واقع چیزی بیشتر از یک خانه نیست.

برداشت: در دشت وسیع و بی‌پناهی که ما در آن قرار داریم، هر طرف کمین‌گاه و دام وجود دارد. در این شرایط، آهوی وحشت‌زده ما چه کاری می‌تواند انجام دهد؟