غزل شمارهٔ ۲۱۶۷

برداشت: هر شب از ماه رمضان امیدی برای صبح فردا است و هر روز در این ماه مبارک مانند شبی است که عید می‌شود.

برداشت: هر آه و ناله‌ای که با درد و سوز از دل برمی‌آید، در دنیای آخرت همانند سایه یک درخت بزرگ و آرامش‌بخش است.

برداشت: هرگونه شکستی که به تو روی بیاورد، مانند یک موج در دریای وسیع، فرصت جدیدی را برای تو به ارمغان می‌آورد.

برداشت: تا زمانی که صبا (باد صبحگاهی) به خلوت یوسف (اشاره به جدایی یعقوب از یوسف) نرود، از دید یعقوب راهی به سوی او نیست. این نشان می‌دهد که یعقوب به خاطر این جدایی، در دوری از یوسف، تنها و غمگین است.

برداشت: در دشت و بیابانی که تو در آن می‌نوشی، امروز هر گل لاله‌ای به مانند شمعی بر سر قبر یک شهید در آمده است.

برداشت: اگر چشمانت بیدار و هوشیار باشد، در حالی که در پرده شب قرار داری، شگفت‌آور است که امید به صبحی روشن وجود دارد.