غزل شمارهٔ ۲۱۶۳

برداشت: از آن باغ گل، خوشه‌هایی برای ما چیده شده و از آن سیب که درختی زیبا دارد، سهم ما به ما رسیده است.

برداشت: در اینجا شاعر به این نکته اشاره دارد که در شب وصال و نزدیکی، چه سودی وجود دارد اگر معشوق فقط به خاطر زیبایی و ناز خود، ارتباط خود را قطع کند و در نهایت با طلوع صبح، همه چیز تمام شود. احساس می‌شود که زیبایی و لذت‌های لحظه‌ای نمی‌تواند پایدار باشد و با سپری شدن زمان، رابطه نیز به پایان می‌رسد.

برداشت: هر جا که خضر قدم بگذارد، به مانند سبزی و حیات می‌شود. هر فردی که از عشق و محبت تو بهره‌مند شده باشد، به حیات دوباره‌ای دست می‌یابد.

برداشت: عمر گذشت، اما دل ما از تپش و نگرانی ناشی از این قطره خون که از لبه تیغ چکیده، آرام نگرفته است.

برداشت: ما در چه مرتبه‌ای هستیم که خورشید در برابر تو از صبح زود سرش را بالا تا تماشا کردن تو بلند کرده است؟

برداشت: در زمانه‌ای که بی‌احتیاطی و سهل‌انگاری رواج داشت، گلایه‌های جدی و دردآور تو مانند شمشیری تیز و بی‌رحم، به راحتی از مشکلات و چالش‌ها عبور می‌کند.

برداشت: تیغ تو مانند خون در رگ‌ها و در عمق جانم جاری شده است. آیا فولادی که سبک‌تر از آب است، چیزی را دیده است؟

برداشت: مدت زیادی است که از احوال دل و محبوبم بی‌خبرم و حالا دیگر شیشه‌ای که نمایانگر روحم بود، از دستم رفته است!

برداشت: چرا نگران باشی که در مسیر دستیابی به خواسته‌هایت، پاهایت خسته شده‌اند؟ هر فردی به جایگاهی که شایسته‌اش بوده، رسیده است.