غزل شمارهٔ ۲۱۶۲

برداشت: ما فقط چند لحظه بیشتر به زندگی فرصت نداریم و در آستانه‌ی خطر و نابودی هستیم. در واقع، وضعیت ما به اندازه‌ای خطرناک است که تنها یک قدم تا سقوط و تباهی فاصله داریم.

برداشت: زندگی و ارتباط دل و تن مانند رشته‌ای نازک است که به آرامی در حال قطع شدن است. تنها چند لحظه تا آزادی و پرواز باقی مانده است و این احساس انتظار و تنهایی را به وجود می‌آورد.

برداشت: نیمه شب عمر من به زوالی رسیده است، مانند برگ‌های پاییزی که دیگر درختی ندارند و مانند شمعی که در آغاز صبح در حال خاموشی است.

برداشت: دل‌ها به خاطر ناله‌هایشان پاسخی نمی‌گیرند و به نظر می‌رسد که این ناله‌ها بی‌فایده و بی‌ثمر است.

برداشت: در این دنیا نه کسی هست که مانند کوه به استقامت باشد و نه محبوبی که مانند پرویز در دل‌ها نامی از عشق و آرزو برجا گذاشته باشد.

برداشت: از زیبایی چشم‌نواز او که شیرینی‌اش به قدری است که به اندازه صد شکر تلخ می‌زند، دیگر چیزی جز بال مگسی از او باقی نمانده است.

برداشت: زمانی است که اگر تو همچون خورشید به من نزدیک شوی، خیلی زود می‌فهمی که از عمر من فقط یک یا دو نفس بیشتر باقی نمانده است.

برداشت: در جهان تنها دو نفر باقی مانده‌اند که در زمین و آسمان، همگان را تحت تأثیر خود قرار می‌دهند.