غزل شمارهٔ ۲۱۵۵

برداشت: شراب خوش طعمی که تو می‌نوشی، به خاطر لب‌های شیرین و جذاب توست. این طعم لذیذ از دهان تو به وجود می‌آید.

برداشت: شکر خند به کسانی دارد که دندان‌های تلخی دارند و این خوشحالی به خاطر حسی است که در پسته شکر شکن تو وجود دارد.

برداشت: در چشم ما، پیرامون باغ راز، خطی وجود دارد که به دور لب‌های زیبا و رنگین تو جاری است.

برداشت: سرو مانند تو در این چمن، هیچ چیز دیگری را به یاد نمی‌آورد، لباس گل تازه‌ای که بر تن توست، از پارچه‌ای لطیف‌تر و زیباتر است.

برداشت: موهای پیچ‌خورده و تاب‌دار تو به اندازه‌ای جذاب و دلربا هستند که غیرت آنها را به خود می‌گیرد. هر کجا که این زلف‌ها می‌پیچند و به هم می‌خورند، زیبایی خاصی ایجاد می‌کنند.

برداشت: هرچند که آیه‌ای از رحمت در طبیعت وجود دارد، اما مانند گیاهان بیگانه‌ای است که بر روی چمن تو نشسته‌اند و به زیبایی‌ات آسیب می‌زنند.

برداشت: این جمله به این معناست که تیزبودن زبان و قدرت بیان تو، می‌تواند تأثیر زیادی بر دیگران بگذارد و مشکلی بزرگ را حل یا یا به چالش بکشد. این توانایی به گونه‌ای است که به راحتی می‌تواند دنیا را تحت تأثیر قرار دهد و در عین حال در پس پرده‌ای از سکوت و راز نهفته است.

برداشت: خورشید که منبع نور و زندگی است، همانند پروانه‌ای که به دور آتش می‌چرخد و جانش را فدای زیبایی‌اش می‌کند، در واقع شما را به خود جذب کرده‌ای و دنیای شما را روشن و گرم کرده است.

برداشت: میوه‌های بهشتی برای کسانی که در جهنم‌اند، جایز نیست و آن‌ها تنها به آرزوی چشیدن میوه‌ها و زیبایی‌های تو دلخوش هستند.

برداشت: طمع داشتن به بوسه از محبوب، نشان‌دهنده فضولی و زیاده‌خواهی است؛ بهتر است از چیزی که بیشتر از توان توست، دست بکشی.