غزل شمارهٔ ۲۱۵۴

برداشت: هنگامی که او در مقابل ما قرار می‌گیرد، وجودش به وضوح جلوه‌گر است. مانند سیبی که به دهن او نزدیک شده و تحت تأثیر ستاره سهیل است، بخشی از وجود او به‌شکل ذقن او نمایان می‌شود.

برداشت: زمانی که شانس و بخت درخشان برآید، همه چیز در دست اوست و سرنوشت دو جهان به او بستگی دارد.

برداشت: این بیت به این معناست که ارتباط و وصالی که بین یعقوب و زلیخا وجود دارد، با توجه به زیبایی و ویژگی‌های خاص او، شایسته و مناسب است. یعقوب به خوبی می‌داند که چه چیزی در دل و وجود زلیخا نهفته است و او را به خوبی درک می‌کند.

برداشت: من از آن غنچه هیچ رنگ و بویی ندارم، هرچند زبانش هزار رنگ و طعم دارد.

برداشت: چرا مرغ چمن نمی‌تواند لباس جان را پاره کند؟ چون پیراهن گل‌ها از سرپیراهن او نشأت می‌گیرد.

برداشت: از زیبایی و دل‌فریبی یار سخن نگوید، زیرا که هزاران درد و غم در دل پنهان است و زیبایی‌های او مانند گل‌ها در میان برگ‌های خزان پنهان مانده‌اند.

برداشت: هر مشکلی که امروز از آن یاد می‌کنیم، زیر پرچم و تاثیر زلف‌های اوست که همه چیز را به هم می‌زند.

برداشت: در نگاه کسی که به تلاش و کوشش اهمیت می‌دهد، دنیا و تمام عظمت‌هایش مانند یک مورچه‌ای است که تنها پای یک ملخ در دهانش قرار دارد.

برداشت: با وجود تمام زیبایی‌ها و طراوت روحی تو، قلم صائب تنها تصویر یک آهوست که در دشت ختن گم شده است.