غزل شمارهٔ ۲۱۵۳

برداشت: تنها ماه نیست که تحت تأثیر زیبایی و جاذبه‌ی خط اوست، بلکه خورشید هم از زیبایی آن بهره‌مند است.

برداشت: شخصی که به شدت شرمگین است، سرش را در گریبانش فرو برده و این احساس خجالت به خاطر زیبایی و درخشندگی ماه است که به دوران خط او (خطی که بر چهره‌اش نقش بسته) افتاده است.

برداشت: چشمانم به نور آن، مانند خورشید، خیره می‌شود؛ شمعی که در سایه چهره‌اش در انتهای دامانش قرار دارد.

برداشت: عاشق به شدت دلش به درد آمده و از عمق وجودش آه می‌کشد. این درد و احساس او به گونه‌ای است که حتی می‌تواند به حرکت و جلوه‌گری خط آن محبوب بینجامد.

برداشت: خورشید که باعث می‌شود ستاره‌ها از زیبایی‌اش حیرت کنند، همان‌طور که خط او با پرده‌نشینان شبستان ارتباط دارد.

برداشت: از آیینه قلب، چون خطی که بر روی یاقوت نقش بسته است، زنگی در چشم وجود دارد که ناشی از غباری است که از عطر و زیبایی آن شخص به جا مانده است.

برداشت: درد و غم در دل می‌سوزد و هر گاه که اشک می‌ریزیم، چشمان‌مان پر از خون و اندوه می‌شود؛ چرا که به شدت به زیبایی و خط آن شخص دل بسته‌ایم و در حیرت او هستیم.

برداشت: همواره دور شادی‌اش به وسیله پرگاری است که هر چشمی که در حلقه‌اش باشد، به فرمان او خط می‌کشد.

برداشت: یاقوتی که در هنر خطاطی معروف است، نشانی از رنج و زحمت بسیار دارد که از تلاش و تمرد در نوشتن به دست آمده است.

برداشت: هر کسی که تحت تأثیر زیبایی و لطافت اخلاقی کسی باشد که بوی خوش او مانند مشک است، به طوری که ذهنش باز و شاداب می‌شود، نشان‌دهنده‌ی تأثیر مثبت آن شخصیت در زندگی‌اش است.

برداشت: دل‌ها که در زلف‌های پیچیده و پنهان بودند، امروز مثل توپ در میدان چوگان به خطی از زیبایی او می‌چرخند.

برداشت: هر نشانه‌ای از رحمت که به ما می‌رسد، نشان‌دهنده‌ی خوبی‌ها و محبت‌های اوست و در حقیقت، تمام زندگی و وجود ما به همین محبت‌ها وابسته است.

برداشت: چشمی که به زیبایی و طراوت گل‌ها ناز می‌کند، به مانند نگاهی است که به خط زیبای او می‌نگرد.

برداشت: عکسی وجود دارد که نشان‌دهنده‌ی درد و عشق من است؛ در آن، نشانه‌ای از عشق و دل‌تنگی من دیده می‌شود. خطوطی از قرآن که یادآور اوست، در گرداگرد دل من نقش بسته‌اند.

برداشت: آیا ممکن است آدمی به خاطر زیبایی و لطافت خط، دیوانه نشود؟ این زمزمه جدید که درباره‌ی هنر اوست، چطور می‌تواند بی‌تأثیر باشد؟