غزل شمارهٔ ۲۱۵۲

برداشت: سخن تو همچون شهدی شیرین است که جان‌ها به آن جذب می‌شوند و اخلاق و رفتار تو همچون سیلی است که دل‌ها را آشفته و پراکنده می‌کند.

برداشت: هر صدایی که با صداقت از دل برخیزد، نشانه‌ای از صبحی است که در وجود او قدرت تسخیر دنیا وجود دارد.

برداشت: نخلی که نتواند خود را بشناسد، در واقع بهترین محصولش را هم از دست می‌دهد و به نوعی به خودکوبی می‌پردازد.

برداشت: اگرچه دیگر نشانی از محمل لیلی نیست، اما بانگ جرس او در دل و جان انسان‌ها همچنان شور و هیجان را به وجود می‌آورد.

برداشت: با هر کسی که تنهاست، ادب را حفظ کن، زیرا او کسی است که بدون کلام نیز وجودش احساس می‌شود.