غزل شمارهٔ ۲۱۴۹

برداشت: چشمی که همیشه باز است و به آن قوس زیبای ابروها نگاه می‌کند، مانند شاهینی است که دوتا دل را به توازن درآورده و عشق را به صورت مداوم حس می‌کند.

برداشت: بی‌نرگس، ما به صحبت کردن نیازی نداریم، چون چشمان گویای ما خود بیان‌گر همه چیزند.

برداشت: این زیبایی الهی که با گل وحشی همراه است، چقدر خون بر دل پرندگان چمن می‌ریزد.

برداشت: در دید من، هیچ دوگانگی وجود ندارد؛ هر نشانه‌ای از درد و رنج من، در چشم دیگران به زیبایی و لطافت نمایان می‌شود.

برداشت: دل ما تا زمانی که به زیبایی و شکوفایی نرسد، آرامش نخواهد یافت. در تنهایی و سکوت ما، بار سنگینی وجود دارد که مانند کاسه‌ای بر زانویمان سنگینی می‌کند.

برداشت: در daytime، درباره دختر زیبای گل رز صحبت کن، اما شب‌ها درباره گل شب‌بو صحبت کن، چون صحبت در شب با گل شب‌بو زیباتر است.

برداشت: چه خیال باطلی است که فکر کنیم یاد کسی از دل فراموش می‌شود. هر دلی که در دام زیبایی و جذابیت موی کسی گرفتار شده، نمی‌تواند او را فراموش کند.