غزل شمارهٔ ۲۱۴۷

برداشت: آن بنای چشم‌نواز که در آن خانه در حال شکل‌گیری است، آرزوی من که تنها یک فرد خاکی و ساده هستم، را برآورده می‌کند.

برداشت: از لطافت حسن این است که آن زیبای خرامان بر روی زمین قدم می‌زند و در عین حال گویی بر روی زمین نیست.

برداشت: گلبرگ‌هایی که با خنده شکفته شده‌اند، بی‌حساب و کتاب به هم ریخته است. در حقیقت، دل‌دار به‌گونه‌ای است که چهره‌اش مانند یک مجموعه منسجم از زیبایی و احساسات در هم آمیخته شده است.

برداشت: بسیاری از اوقات، مکان‌هایی که به نظر می‌رسد باید مملو از شلوغی و فعالیت باشند، در واقع خالی و بی‌سر و صدا هستند. در این گوشه خلوت، ممکن است تنها یک نفر به تنهایی نشسته باشد.

برداشت: صیاد مانند قلمی است که همه دارایی‌اش فریب و نیرنگ است و هر بوته خاری که در این زمین خشک و بی‌ثمر وجود دارد، نمادی از این فریب و نیرنگ است.

برداشت: در هر زمان و مکانی که در پی حقیقت و عشق باشیم، افرادی که با درد و رنج زندگی کرده‌اند، همیشه در اطراف ما حضور دارند. در کنار این چشمه، افرادی که غم و اندوه را تجربه کرده‌اند، همیشه وجود دارند و به نوعی نمایانگر عمق احساسات انسانی هستند.

برداشت: کسانی که به دنبال ثروت و راحتی هستند، هرگز نمی‌توانند از تلاش و کوشش دست بکشند. آرامش واقعی این دسته از افراد در دنیای زیرین و پس از مرگشان نهفته است.

برداشت: در جمع دوستان و معشوق، ابراز درد و شکایت لذتی دارد. اشک‌های شبنم که بر گل می‌نشیند، شیرینی خاصی دارد.

برداشت: ما قدرتی برای درخواست دیدار نداریم، زیرا این حرکت و تکان از چین ابرو ناشی می‌شود.

برداشت: من به شدت تحت تاثیر رفتار او قرار گرفته‌ام و زندگی‌ام به خاطر شوخی‌ها و بازیگوشی‌هایش دچار آشفتگی و خرابی شده است.

برداشت: صائب، چه معنایی دارد که از چاک گریبانش بیرون بیاید؟ اگر امنیتی وجود دارد، آن در این دژ محکم است.