غزل شمارهٔ ۲۱۴۶

برداشت: سبزی که سیاه شده، نماد وضعیت روزهای من است، و در این میان، وجود من مانند درخت سرو است که همواره نمایان است، در حالی که این فاخته نماد عشق و شور و شوق است که طعم خاصی دارد.

برداشت: من از آن شمع نمی‌سوزم، زیرا دور آن شمع یک حصار از فانوس وجود دارد که در خانه‌ای زیبا قرار دارد.

برداشت: در جبهه من، می‌توان شعله‌های فطرت را دید و مانند تیغی واضح، ماهیت من از چین و شکن جبینم پیدا است.

برداشت: در جایی که آیینه وجود دارد، نیازی به روشن کردن چراغ نیست. «داغ نهادن» در دل من، چیزی است که درد و حسرت را به خوشمزگی تبدیل می‌کند.

برداشت: اجازه بده امروز کسی از لب‌های تو لذت ببرد، چرا که در دهن تو، جایی برای بوسه وجود دارد.