غزل شمارهٔ ۲۱۴۵

برداشت: دل، آغاز و نقطه‌ای است که با نام خدا شروع می‌شود و نمایانگر دیوانگی است. جان، مانند رشته‌ای است که پیوستگی و وحدت را در فرقه جنون به تصویر می‌کشد.

برداشت: عشق درختی است که گاهی غنچه‌هایش پژمرده می‌شوند و این پژمردگی نشانه‌ای از سرنوشت و تقدیر است. گاهی اوقات، این عشق به جنون می‌انجامد و همچون شمشیری بران، انسان را می‌زند و به تلاطم می‌اندازد.

برداشت: این عقل که در زمان بیان و گفت‌وگو خاموش و کم‌کار می‌شود، مانند موری است که در دستان سلیمان، مجنون و سرگردان است.

برداشت: شوری که باعث می‌شود مغز زمین پخش شود، نتیجه‌ی نمکدان دیوانه‌گی است.

برداشت: یونان باستان به دلیل فلسفه و دانشش شناخته شده است، اما برای به دست آوردن این دانش و خرد، نیازمند تجربه‌های پرچالش و تحول‌آفرین است که مانند طوفانی در دریا عمل می‌کند.

برداشت: ذهن من به خاطر بی‌احساسی و سردی، مانند خاکی است که فقط روغن بادام در آن وجود دارد و این وضعیت باعث بروز جنون و آشفتگی در من شده است.

برداشت: بی‌پناهی و بی‌قدرتی عقل ما باعث شده که جنون ما را به زنجیر بکشد، چون شروع جنون با نام خداست.

برداشت: سر من از صحبت‌های عقل بی‌فایده شده، اما دلخرم آن کسی است که به راه جنون می‌رود.