غزل شمارهٔ ۲۱۴۲

برداشت: گوهرت به مانند لعل زیباست که جان جهان را در بر دارد و تبخال بر آن لعل، نمایانگر روح و جان توست.

برداشت: رنگ زیبا و درخشان صورت تو مانند گل است و چهره‌ات درخشش مهتاب را دارد. اما دل من پر از غم و درد است و نمی‌تواند انتظار زیبایی تو را بکشد.

برداشت: بر چهره تو، آن خال زیبا و خوش‌نما، مانند موری است که در دستان سلیمان، پادشاه زمان قرار دارد.

برداشت: در چشمان من، به یاد خط سبز تو، هر گوشه‌ای فرشته‌ای دیگر با بال‌هایش در حال پرواز است.

برداشت: سرو زیبایی که در مجلس ما می‌رقصد، نشان از قدم‌های اوست که آسمان‌ها را رنگین کرده است.

برداشت: ابر در باغ بهشت در حال حرکت است و نگاهی که به چهره زیباها می‌افکند، همچون آن ابر به آرامی و زیبایی در حال پرواز است.

برداشت: نشاط و شادی من از شراب قدیمی ناشی می‌شود، و با وجود اینکه سنم بالا رفته، خوشبختی و شانس جوانی هنوز با من است.

برداشت: آسمان که از ستاره‌ها همه چیز را می‌بیند، به تماشای زیبایی آن سرو سرزنده و شگفت‌انگیز، حیرت‌زده است.

برداشت: دل صائب تحت تأثیر زیبایی‌های گلشن نیست، زیرا نگرانی او تنها به درخشش خورشید معطوف است.