غزل شمارهٔ ۲۱۴۱

برداشت: زیبایی چهره‌ات همه‌چیز را فراموش کرده و آدم‌های حیران و شگفت‌زده در خواب عمیقی هستند.

برداشت: چشم پوشی از دو جهان نمی‌تواند مفید باشد، تا زمانی که دل نسبت به سالک نگران و مضطرب است.

برداشت: وقتی که از لباس مادی و دنیایی جدا شده‌ام و به سمت انقطاع و معنویت رفته‌ام، اکنون در وجود من چیزهایی وجود دارد که به این زندگی دنیوی وابسته است و نمی‌توانم به راحتی از آن‌ها رها شوم.

برداشت: وقتی که ابرهای نازک در آسمان قرار دارند، نور خورشید به آرامی از پشت آن‌ها نمایان می‌شود. این حالت، به ما نشان می‌دهد که اگر چشمان ما از تصورات و خیالات تو پر باشد، زیبایی و روشنی آن‌ها را بهتر درک خواهیم کرد.

برداشت: شما مانند سیلی هستید که در جستجوی کسی است و در بیابان، سنگ‌های اتهام و ملامت، مانع شما می‌شوند. در واقع، در مسیر طلب خود با سختی‌ها و چالش‌هایی روبرو هستید که از آن‌ها نمی‌توانید فرار کنید.

برداشت: اگر در مکانی تنها باشم و این تنهایی مثل گور باشد، بسیار بهتر از این است که با مردم زمان خودم صحبت کنم.

برداشت: در عشق، نباید نگران وضعیت جان خود باشی، زیرا این مرحله از عشق، همانند دانه‌های ریز ریگی است که به آرامی و به سادگی حرکت می‌کنند و نیازی به نگرانی ندارد.