غزل شمارهٔ ۲۱۴۰

برداشت: در هنگام وصال، دل به خاطر جدایی نگران‌تر می‌شود، مانند اینکه تیر در آغوش کمان، در حال آواره‌گی است.

برداشت: ما بی‌جهت برای تسبیح و کمربند تلاش کردیم، در حالی که رشته و پایه‌ی دل ما به آن موی میانه وابسته است.

برداشت: کدامین کس را می‌توان پیدا کرد که با وجود این همه نعمت، دلش بر حال ما و دردهایمان نمی‌سوزد و از آن بالا به ما نگاه نمی‌کند؟

برداشت: اگر باد مانند سلیمان تحت فرمان بود، مجنون، تو را ریگی می‌پنداشت که بر تخت روان است.

برداشت: افراد با استعداد و هنرمند به هیچ وجه از ارزش خود سخن نمی‌گویند؛ اینجا است که بیان حقیقت ممکن است به سادگی، مثل باریکه‌ای از چاقو، دلتنگ کننده باشد.

برداشت: مردان حق از دایره زندگی و حوادث آن خارج هستند و نمی‌خواهند از سختی‌ها و مشکلات گلایه کنند؛ این نوع شکایت مخصوص زنان سالخورده است.

برداشت: هرگز نمی‌توان بدون آسیب دیدن از این دایره بیرون رفت. ما در برابر سرنوشت ضعیف و سست هستیم و سرنوشت همچون کمانی سخت و قوی عمل می‌کند.

برداشت: ذرات جهان مانند خوراکی‌های کوچک روی سفره آسمان هستند، هرچند که همه آن‌ها فقط یک تکه نان از آن سفره به شمار می‌آیند.

برداشت: اگر کسی در دنیای شلوغ و پرماجرا به ما ملحق شود، همانند دود حاصل از آتش، با خود طراوت و دلپذیری می‌آورد. اما ما، با وجود این همه آرزو و امید، در واقع از بادی که نشانه‌های پاییز را به همراه دارد، در حال سوختن و رنج بردن هستیم.