غزل شمارهٔ ۲۱۳۷

برداشت: پیراهن گل به خاطر ظلم نسیم چاک خورده است و دل پسته به خاطر خنده‌ی نابجا دو نیم شده است.

برداشت: هنرمندان واقعی در سرزمین خود احساس غربت می‌کنند، مانند دانه‌های درخشان که در داخل صدفی تنها و بی‌پناه قرار دارند.

برداشت: این دنیا جایی است که نمی‌توان با لطف و بخشش نسبت به بندگان خدا، همه‌چیز را اصلاح کرد. در واقع، هر کسی که بخیل و تنگ‌نظر است، در حقیقت، در درون خود کریم و بخشنده است.

برداشت: در روزهای خوش بهاری، زندگی و شادابی مانند اثر شبنم روی علف‌هاست که نشان از لطافت و زیبایی دارد، همچنین به یادآور خاطراتی از نرمی و لطافت نسیم در روزهای بهاری است.

برداشت: به آنچه سرنوشت برایت رقم می‌زند راضی باش، چرا که این راضی بودن باعث خوشحالی‌ات می‌شود. زمانی که به زندگی با این نگرش نگاه کنی، زیبایی‌ها و لذت‌ها را بهتر می‌بینی.

برداشت: در دشت‌ها نمی‌توان دردی را درمان کرد، چرا که هر شهری بر اساس دانش و تخصص پزشکانش مبتلا به بیماری‌های خاصی است.

برداشت: در چشم بیدار و آگاه، هر برگ گلی به واسطه نور، همچون معجزه‌ای از دست موسی دیده می‌شود.

برداشت: در نقطه‌ای نامشخص و نامعلوم، به وضوح و به تفصیل می‌توان هر نقشی را مشاهده کرد که در دایره بزرگ آسمان وجود دارد.

برداشت: هر امیدی که دل را خوشحال می‌کند، در واقع پشت پرده‌ای از نگرانی و ترس پنهان است.

برداشت: به خاطر مهربانی و بخشندگی خداوند، هرگز نباید از گناهانی که در این دو جهان انجام داده‌ایم ناامید شویم، زیرا خداوند بسیار کریم و بخشنده است.