غزل شمارهٔ ۲۱۳۶

برداشت: نقش و تصویر دل ما از خندۀ زخم‌ها تشکیل شده است، مثل نامی که خاص و ارزشمند است و به راحتی زخم‌ها را می‌پذیرد.

برداشت: از لاغری و نحافی خود شرمنده‌ام، زیرا زخم‌ تیغی که برای شکار استفاده می‌شود، به خاطر تند و تیز بودنش، بیشتر به من می‌چسبد.

برداشت: هرچند که زخم آب از خطرات دوری می‌جوید، اما تیغ تو همچنان جذاب و فریبنده است.

برداشت: ما از آن خنجر که ما را آزرده نمی‌شویم، زیرا نشانه‌ی درد ما به‌مانند خنده‌ای از زخم‌های عمیق است.

برداشت: من مانند غنچه‌ای هستم که دهنش بسته است و از درد و ناراحتی درونم می‌گوید، هرچند که دل من پر از زخم و غم است.

برداشت: دل آزاد ما مانند بار صنوبر است که از زیباترین گلستان‌های دنیا به دست آمده، اما متأسفانه خنده‌اش به خاطر زخم‌هایی است که از این دنیا خورده.

برداشت: اگر بر روی سنگ عقیق که به نام اشاره دارد، فرار کنی، اگر تصویر آرزوی تو باشد، نیروی خالق آن تصویر زخم محسوب می‌شود.

برداشت: ما مانند پسته‌ای هستیم که درد و رنج خود را به کسی نشان نمی‌دهیم، اما در دل و درون ما، زخم‌ها و غم‌های پنهانی وجود دارد.

برداشت: هر کسی که از تیر عشق که دل را می‌زندانید بگذرد و به خاک برسد، با خاک برابر خواهد شد و به چیزی نمی‌ارزد.

برداشت: در باغ بزرگ دنیا اگر دل ما پر از غم و اندوه است، همچنان که شکر و شیرینی وجود دارد، این شادی‌ها تنها پوششی بر زخم‌های عمیق ما هستند.

برداشت: به مانند لاله‌ای در باغ دل من که سرشار از غم و درد است، احساس می‌کنم که این حال و روزم شایسته محنت و رنج است و زخم‌هایم به زندگی‌ام زیبایی می‌بخشند.

برداشت: بی‌تحملی ما باعث شده که دشمن در رنج و ناراحتی باشد. دل ما پر از درد است و زخم‌های روحی ما به‌مانند برش‌های شمشیر عمل می‌کند.

برداشت: پیچ و خم جوهر و سر را پایین آوردن نشان می‌دهد که شمشیر تو از زخم‌هایی که به حریف زده‌ای، شرمنده است.

برداشت: از شدت احساساتی که به دلیل قامت تو در دلم به وجود آمده، حالا که به تو فکر می‌کنم، مثل یک خمیازهٔ عمیق است که به آغوش کشیدن تو را می‌خواهد. در حقیقت، این حالت باعث می‌شود که من به جای خنده، احساس زخم و درد کنم.

برداشت: هر کسی که تجربه‌ی تلخی دارد، به خوبی می‌داند که زخم‌های عمیق چقدر می‌توانند دردناک باشند.

برداشت: از تلاطم و موج‌های بی‌پایان دریا کسی خبر ندارد، اما آن کسی که زخم‌های من را می‌شمارد، دردهای پنهانم را می‌داند.

برداشت: از سخنان تند و آزاردهنده پرهیز کن، زیرا دل‌هایی که زخمی شده‌اند، مانند گل‌هایی خندان هستند که هنوز زیبایی خود را حفظ کرده‌اند.