غزل شمارهٔ ۲۱۳۵

برداشت: مأوای تو کجاست، آیا از کعبه و بتخانه متفاوت است؟ ای کسی که خانه‌ها را بر هم می‌زنی، واقعاً خانه تو کجاست؟

برداشت: در چشم ما، تنها عشق و یکتایی وجود دارد و هیچ نشانه‌ای از دوگانگی نیست. پس این زنجیر و تسبیح که به شمارش داناهای دنیا شهرت دارند، چه اهمیتی دارند؟

برداشت: از فراوانی روزن‌ها، مهر و عشق دوباره تجدید نمی‌شود. ای کسانی که دیدگاهتان محدود است، کعبه و بت‌خانه هر یک کدام است؟

برداشت: اگر کسی در جلب توجه و هدایت بچه‌ها موفق نباشد، چگونه می‌توانند بفهمند که دیوانه کدام است؟

برداشت: عشق به خاطر وظیفه و نوعی مسئولیت، به دل کسی راه پیدا نمی‌کند و از دل، مانند سیلاب، نمی‌پرسد که در چه خانه‌ای ساکن است.

برداشت: اگر دلی تا به حال از سمت شمع عشق را نچشیده باشد، پس چرا پروانه اینقدر جرات دارد که به سمت شمع بیاید؟