غزل شمارهٔ ۲۱۳۱

برداشت: خورشید تو را از بالای شبرنگ دور می‌کند، مانند سایه‌ای که در زمانی که زندگی به پایان می‌رسد، به جلو می‌آید.

برداشت: جگر ما از خنجر سیراب نمی‌ترسد، هرچند که دل پاک و بی‌گناه باشد، این موضوع مانند این است که سفالی نازک و بی‌ارزش به حساب آید.

برداشت: هر دانه‌ای که از آبله به دست نیامده باشد، سبز نکن، زیرا آن تخم تو را به دردسر می‌اندازد.

برداشت: امروز در این دایره آبی که حلال و پاک است، می‌توان به راحتی به چیزهایی دست یافت که در گذشته به سختی امکان‌پذیر بود.

برداشت: آسایش و آرامش من به چرخ و گردش روزگار وابسته است و هر کاری که به چیزهای غیرممکن ارتباط داشته باشد، خود به خود غیرممکن است.

برداشت: به خاطر مشکلات و گرفتاری‌هایی که دارم، هر بار که به آن‌ها نگاه می‌کنم، مثل این است که در دام زیبایی گرفتار شده‌ام.

برداشت: در زمان پاییز، کسی که زیبایی‌های خاصی در خود دارد، می‌تواند بر روی گل‌ها تکیه کند، مانند طاووس که به پر و بال خود می‌نگرد.

برداشت: سخن شاعر این است که وقتی دل در رنج و اندوه قرار دارد، مانند غنچه‌ای است که هنوز نروییده و نمایان نشده است. احساسات و دردهای درون او به شدت فشرده و گره‌خورده‌اند و این وضعیت نشان‌دهنده ناراحتی و کلافگی اوست.