غزل شمارهٔ ۲۱۲۹

برداشت: آسمان مانند صدفی است که درون آن تنها الماس عشق را پنهان کرده است و خورشید که درخشش خود را به جهان می‌تاباند، نماد و نشانه‌ای از زیبایی و ارزش عشق است.

برداشت: جایگاه‌های مذهبی که نماد ایمان و کفر بودند، هر دو به سبب عشق و شور و نشاط دچار تغییر و ویرانی شده‌اند. این نشان می‌دهد که عشق می‌تواند مرزها و تفاوت‌های مذهبی را محو کند.

برداشت: هر سنگی که به عنوان ملامت در این دامن صحرا وجود دارد، همان کیفیت و خوشبختی عاشق دیوانه را به دوش می‌کشد.

برداشت: برای رسیدن از سطح خاکی به آسمان‌ها، نیاز به یک فریاد شوق‌انگیز و پر از عشق داریم.

برداشت: گنجی که هر یک از جواهراتش رازهای پنهانی را در خود دارد، همان گنجی است که در دل ویرانه عشق نهفته است.

برداشت: در صومعه‌ها نمی‌توان حقیقت را به راحتی آشکار کرد؛ این رازها و زمزمه‌ها فقط در گوشه‌های میخانه عشق شنیده می‌شوند.

برداشت: خورشید که به خاطر نورش ستاره‌ها را خیره می‌کند، روزنه‌ای بسته در خانه عشق است.

برداشت: غم و اندوه جهان و شادی دنیای افراد به خاطر ورود و خروج در میخانه عشق بستگی دارد.

برداشت: در دل داغ دیده‌ام، در فضایی خالی و بی‌مهر، که هیچ امیدی به عشق نیست و فقط تاریکی و ناامیدی حاکم است.

برداشت: آفتاب قیامت، که گرما و سوزش دنیا را بر دوش دارد، از عشق دیوانه‌وار سوختگان برمی‌خیزد.

برداشت: دل به قدری پر از عشق و احساس است که حتی نمی‌تواند به درستی آن را با کلمات بیان کند. وقتی که عشقی در درون انسان وجود دارد، واژه‌ها و عباراتی که به زبان می‌آیند، غالباً نتوانسته و بی‌معنا هستند.

برداشت: صائب، که در حرم کعبه دین و مذهب زندگی می‌کرد، امروز خود را آماده کرده است تا به معبد عشق برود.