غزل شمارهٔ ۲۱۲۷

برداشت: شمعی که بر سر مزار شهدا روشن است، نمادی از اندوه و غم عمیق است. این شمع نشان‌دهنده وضعیت دل‌های سوخته‌ای است که هنوز هم نور را جستجو می‌کنند، اما در عوض، داغی از یاد و خاطره شهدا بر دل دارند.

برداشت: در میان دشت دل شکسته‌ام، تا وقتی که چشم به کار بیفتد، خانه سیاه داغی وجود دارد.

برداشت: هر کسی که مرا با این دل سوخته ببیند، می‌فهمد که داغ و سوختگی من مانند خاکستر پروانه‌ای است که در کنار چراغ افتاده.

برداشت: در نظر ما، هر چیزی که به زیبایی و ارزش شبیه باشد، مانند خط یاقوت، جز یادداشت‌های جنون‌آمیز هیچ چیز دیگری نیست و تمامی آن‌ها در واقع پرواز یک کلاغ است.

برداشت: بلبل با صدای خود غنچه گل را باز می‌کند، اما غافل است که لبخند شیرینی که گل به دشمنی در باغ دارد، می‌تواند به باغ آسیب برساند.

برداشت: هرچند که کلمات ممکن است کم‌رمق و نازک شوند، اما در ذهن من، مفهوم آنها همیشه مهم و قابل توجه است.