غزل شمارهٔ ۲۱۲۶

برداشت: ما کسانی که دل‌های پاک و بی‌آلایش داریم، اصلاً نگران غبار و زشتی‌ها نیستیم. زیرا آنچه بر آیینه دل ما نشسته است، نشانه‌ای از سرسبزی و زیبایی بهار است.

برداشت: ما هیچ دردی از بلاتکلیفی نداریم، زیرا کشتی ما در محاصره‌ی گرداب قرار دارد.

برداشت: چشمی که از عشق و شعور خالی باشد، مانند شمعی است که فقط برای روشن کردن قبر مناسب است.

برداشت: چشم زخم خورشید بر من آنقدر تاثیر گذاشته که پیشانی صبح را به چشم سینهٔ مار شبیه می‌یابم.

برداشت: به عنوان یک صدف، نمی‌توانم در جستجوی جواهرات و زیبایی‌ها به تنهایی عمل کنم. من مانند موجی هستم که در پی شکار دریا می‌گردد و برای یافتن مقصود خود نیاز به تلاش و استقامت دارم.

برداشت: بلبل در حال خوش‌گذرانی و آرایش پر و بال خود است، غافل از اینکه گل با لبخند شیرین خود، جلب توجه زیبایانی را کرده است.

برداشت: در آب و عرق چه چیزی نشسته که از ستارگان نشأت گرفته است؟ اگر عشق بر اسب آسمانی سوار نیست.

برداشت: از وابستگی‌های دنیوی رها شو، به آسمان‌ها و افق‌های بلند فکر کن. برای رسیدن به هدف نهایی‌ات، موانع کوچک را پشت سر بگذار، چون پایان کار در انتظار توست.

برداشت: در دل صائب، احساساتی عمیق و پرشور وجود دارد که مانند جرقه‌ای از گرما و انرژی، در میان مشکلات و چالش‌ها پنهان شده است.