غزل شمارهٔ ۲۱۲۵

برداشت: این دنیا و وجود ما مانند یک شعله سریع و زودگذر است. تنها در یک چشم به هم زدن، از عدم به وجود آمده است.

برداشت: کیفیت عبادت و بندگی برمی‌گردد به حالتی که فرد با آگاهی و هوشیاری کامل، و بدون هیچ گونه خودخواهی و به دور از عشق و لذت واقعی سجده کند.

برداشت: امید به باروری از درخت آرزوها نادرست است؛ بهتر است این چوب تر را کنار بگذاریم چون فقط باعث دود و آسیب می‌شود.

برداشت: زخم و جراحتی که خطرناک نیست، به معنای ورود مرگ به زندگی است. و درد و رنجی که هیچ تلخی و نیشی ندارد، ناشی از حسادت دیگران است.

برداشت: از بید به جز افسردگی و ناتوانی انتظار نداشته باشید. زیرا مجنون در هر لحظه، در حال عبادت و سجود خداست.

برداشت: محنت‌های عشق ناشی از غم و اندوه ماست. زمانی که عود تازه روشن می‌شود، بوی خوشش به واسطه خامی خود هنوز به دلنشینی نمی‌رسد.

برداشت: مردان حقیقی و روحانی از مشکلات و نگرانی‌ها دل بریده‌اند و در حال چرخش و شادی هستند. زیبایی و جذابیت چهره زنان، شایسته برخورداری از علامت‌های خاصی است که نشان‌دهنده زیبایی و عشق آنهاست.

برداشت: عشق من مانند طوطی است که از آینه می‌بیند و تنها در آینه بازتاب خود را می‌شنود و می‌گوید. این نشان می‌دهد که عشق من تنها بازتابی از زیبایی و جذابیت طرف مقابل است و ماجرای عشق، گفت‌وگوی بین ماست.