غزل شمارهٔ ۲۱۲۳

برداشت: من در آرزوی دیدار تو هستم و از آسیب‌ها و مشکلات بی‌خبرم؛ زیرا عشق به تو، مانند زنجیری آتشین، مرا به خود بسته است.

برداشت: خانه خرابی چه تاثیری بر دوشانی که با آن روال زندگی می‌کنند دارد؟ آن زمینی که بلند است، از سیل مصون بوده و در امان است.

برداشت: در جایی که غزال تو شروع به سرپیچی و شتاب می‌کند، یک کمند پیچیده در انتظار صیاد است.

برداشت: باران نبارد، دل عاشقان شاد نمی‌شود. اگر آب دریا هم باشد، باز هم کسی که حوصله و بلندپروازی ندارد، از آن بهره‌مند نخواهد شد.

برداشت: خنده‌های ما ممکن است در ظاهر بی‌معنی و پوچ به نظر برسند، اما در دل کسانی که غم و اندوه دارند، درد و عقده‌ای نهفته است. در واقع، این لبخندها می‌تواند نشانه‌ای از غم و رنجی باشد که در درون پنهان شده است.

برداشت: دل را نمی‌آزارد صدای مردم، ولی آزادی همچون نی، تأثیرش از ناله‌اش به خاطر بسیاری از دلبستگی‌ها و محدودیت‌هاست.

برداشت: در پی کسانی که به کامیابی دست یافته‌اند، نروید؛ زیرا هر کسی که بر این اسب تندرو سوار باشد، در خواب و خیال به سر می‌برد.

برداشت: عشق نمی‌تواند در مکان‌های محدود مثل کعبه یا بتکده ساکن شود، زیرا این احساس بزرگ و آزاد، از هر گونه بسته‌نگری و قید و بند آزاد است.

برداشت: سکوت کن، زیرا در دل دریا، عاشق تلخی است که نمی‌تواند تلخی را شیرین کند.

برداشت: دست‌هایی که محبت و عشق را به دل عاشق می‌آورند، برای معشوق ارزش و بزرگی دارند.

برداشت: در روز قیامت، وقتی که همه چیز به هم می‌پیچد و به هم مرتبط می‌شود، حیرت و شگفتی از زیبایی و عظمت تو باعث می‌شود که حتی زبان‌های در بند و خاموش نیز نتوانند وصف تو را بیان کنند.

برداشت: افراد کوتاه‌نظر به چیزهایی که به عنوان خوشبختی می‌شمارند، توجه می‌کنند. اما وقتی دل انسان باز می‌شود و بینش عمیق‌تری پیدا می‌کند، متوجه می‌شود که حسرت‌های زیادی دارد.

برداشت: از خودت فاصله بگیر و بیرون بیا، زیرا مانند پرده‌ای که از پوست بادام تهیه شده، زیبایی‌ات به‌طور کامل و نمایان شده است.

برداشت: در این دنیا، امروز هیچ کس جز ما از معنای حقیقی دور نیست. مثل غزالی که لیاقت به دام افتادن را دارد.