غزل شمارهٔ ۲۱۱۹

برداشت: بدن ما به وسیله نفس و روح زنده است و این نفس مثل یک نیروی محرکه عمل می‌کند. اما این مجموعه‌ای که ما هستیم، در حقیقت و واقعیت مثل یک سراب است؛ یعنی چیزی که ظاهری دارد اما حقیقت ندارد و نمی‌توان به آن اعتماد کرد.

برداشت: جایی که خضر، که در داستان‌ها به عنوان نماد زندگی جاودانه شناخته می‌شود، در آنجا زندگی کرده و اثرش بر آب‌های دنیا باقی مانده، عمر کوتاه ما در این جهان چه ارزشی دارد؟

برداشت: این دنیایی که تو به آن علاقه‌مندی، همانند حبابی است که فقط به یک چشم به هم زدن دوام دارد و در نهایت بی‌معناست.

برداشت: اشک او به قدری دردآور است که سنگ دل‌ها را هم می‌شکند، و این عشق زیبا آنقدر سوزاننده است که هر قلبی را به آتش می‌کشد.

برداشت: افراد بینا و صاحب نظر هنگام تماشا و دیدن چیزهای زیبا و گرانبها هرگز سیر نمی‌شوند. در واقع، دریاهای پر از گوهر و زیبایی در نظر آنها خالی و بی‌ارزش می‌نماید، مانند حبابی که در آب است و خیلی زود ناپدید می‌شود.

برداشت: زیبایی او باعث می‌شود که دل‌ها را به آسانی مجذوب کند، هرچند که هنوز در محدودیت‌های خود باقی مانده است.

برداشت: حالت بی‌خیالی و سرخوشی من مانند سروهای بلند است، اما در این حال، هنوز پایم در گل و لای و آب گیر کرده است.

برداشت: هرچند که پاسخ من به نامه‌ام ناامیدکننده و پر از مشکل است، اما همچنان امیدوارم که از نوشتن دست نکشم.

برداشت: از مردم ساکت و بی‌صدا بخواه که حقیقت را برایت آشکار کنند، چون این کوزه‌ای که به نظر بسته می‌رسد، درونش پر از شراب خالص و ناب است.