غزل شمارهٔ ۲۱۱۴

برداشت: در آسمان‌ها، جایی برای ما خالی گذاشته‌اند و مدتی است که این مکانی که ما در آن هستیم، به خوبی آماده شده است.

برداشت: آن گوهری که ارزشش آن‌قدر زیاد است که نمی‌تواند در دریا جا بگیرد، در دل غواصانی است که تمام وجودشان را برای یافتن آن تقدیم کرده‌اند.

برداشت: وجود ما پر از زواید و مشکلات است، اما در دل‌های ما رازی عمیق و پنهان وجود دارد که به نوعی جهان را به چالش می‌کشد.

برداشت: در این باغ، تنها یک سرو نیست که نشانه آزادی ما باشد؛ بلکه از آغاز خلقت، این پرچم بلند ما بوده که نمایانگر آزادی‌مان است.

برداشت: بسیاری از چشمه‌ها که از چشم‌ها می‌جوشند، نوری به وجود می‌آورند که در آینه‌ای منعکس شده و نمایانگر ماست.

برداشت: با تلاش و اراده ما، زمین خالی از نعمت و برکت نشده است، بلکه زیبایی و رونق آن به دست خود ما ایجاد شده است.

برداشت: رنگ و زیبایی منصوری، ناشی از شجاعت اوست و سرو زیبای ما به خاطر توجه و نگاه فاخته‌هاست.

برداشت: صبحی که در آن شوری در دنیا برپا شده است، فردی از سادگی و پاکی خود را از دست داده است.

برداشت: اگرچه هیچ‌کس از فروتنی و ذلت ما باخبر نیست، اما از این موضوع نگوید که این وضعیت به خاطر چرخ فلک و روزگار بر سر ما آمده است.

برداشت: صائب، که به طور مسلم در دلش نغمه‌های زیبایی وجود دارد، از رنج و درد زیادی می‌سوزد و تلخی‌های ناله‌هایش را در وجودش حس می‌کند.