غزل شمارهٔ ۲۱۱۱

برداشت: شلوغی و انبوه چیزها مانع توجه و درک ما می‌شود. هر کسی که راه را برای ما دشوار کند، در واقع ما را به سوی راه درست هدایت می‌کند.

برداشت: اگرچه در ظاهر توان پرواز نداریم، اما رهاییم از همه‌ چیز و این آزادی بال و پر واقعی ماست.

برداشت: با عزم و اراده قوی می‌توان از دنیاهای مختلف گذشت و به هدفی والا دست یافت، این سفر باید در دل کسانی که تازه‌کارند و تجربه کمی دارند، جاری باشد.

برداشت: هر جا عشق حضور دارد، شیرینی و لذت ناشی از آن نیز به وجود می‌آید، زیرا در زندگی ما این عشق به مانند شکر می‌باشد.

برداشت: نگاه ما به طرف اوست و زمان‌های زیادی را صرف می‌کند، همان‌طور که مژگان‌ها روی چشم‌هایمان هستند، هرچند که آن گوهر پاک و باارزش در نظر ما قرار دارد.

برداشت: لذت و شادی واقعی که می‌توان به آن افتخار کرد، مانند سنگی است که از محله تو زیر سر ما قرار دارد.

برداشت: اگر بر قلب سختی مانند کوه بجوشانند، مانند آبی داغ خواهد شد که در دل ما به خاطر عشق تو پنهان است.

برداشت: با ریختن اشک، دل ما مانند ابری روشن می‌شود، زیرا کسی که ما را روشنایی می‌بخشد، در عمق وجود ما قرار دارد.

برداشت: صائب، از زیبایی دل کسانی که درک عمیقی دارند، خونی بر چهره هر لاله می‌ریزد که نشان‌دهنده داغ عشق و نگاه ماست.