غزل شمارهٔ ۲۱۰۹

برداشت: از آن خانه‌ای که زین (آنگاه) برآمد، تا آنجا که جهان به هم ریخت و زمین از جا جست.

برداشت: موجی به قدری قوی است که تاج فغفور را از سرش می‌گیرد، همان‌طور که زیبایی ابروی تو باعث غم و تلخی در دل می‌شود.

برداشت: در خانه، زلزله ای به خاطر شوخی و ناآرامی زندگی به وقوع پیوست، همان‌گونه که زمانه از روی زمین سر برمی‌افرازد.

برداشت: از آن جایی که برای تو تله‌ای قرار داده‌اند، صیاد (شکارچی) تو به سختی می‌تواند از کمین خارج شود.

برداشت: در دنیای عشق، نباید از ناله‌ها و غم‌ها ترسید، زیرا هر صدایی که از دل زمین برمی‌خیزد، نشانه‌ای از آتش و درد درون است.

برداشت: غبار خطی که از آن خال زیبای گوش می‌تراود، مانند گلی است که شکفته شده. این زیبایی حاکی از فریبندگی خاصی است که از دامن این دورافتاده به وجود آمده است.

برداشت: هر چند که نگین فقط یک شکل دارد، اما لب‌های او با صدها نقش و طرح متفاوت، زیبایی بیشتری به آن می‌بخشند.

برداشت: به آرامی و با تدبیر از خواب برخیز، زیرا در این دنیای مادی نمی‌توان به یکباره از عالم علل و اسباب خارج شد و به حالت قبل بازگشت.

برداشت: صائب با این شعر جدیدی که از قلمت جاری شده، غم و اندوه عشق را از دل عاشقان پاک کرده است.