غزل شمارهٔ ۲۱۰۸

برداشت: زلف تو به جان من زخم می‌زند و چهره‌ات مانند شعله‌ای در دلم شعله‌ور است.

برداشت: زیبایی تو مانند کشتی‌ای بود که در طوفان می‌چرخید و لنگر آن در دل و چشمان حیران من فرود آمد.

برداشت: درخشش و زیبایی روحانی محبت، مانند نخی است که گردن شیران را زینت می‌دهد و این محبت به حیات و سرزندگی من افزوده است.

برداشت: یک حلقه از زنجیره عمر جاویدان را به گونه‌ای تاب می‌دهد که در میان آن، رنگ و حالتم را به تصویر می‌کشد.

برداشت: تا زمانی که عزم و اراده من شروع به تلاش کند، نه حتی حوادث و قدرت آسمان‌ها نمی‌توانند در بازی زندگی‌ام تأثیر بگذارند.

برداشت: درخشش ستاره‌ها در آسمان به سودای خود، خیال می‌کنند که آن شمعی که نور را به درون خانه من می‌تاباند، در اختیارشان است.

برداشت: صائب در این بیت به زیبایی زلفی اشاره دارد که با گره‌ای، همچون زنجیری، بر گردن ایمان او آویخته شده است. این تصویر نشان‌دهنده جذابیت و فریبندگی زلف معشوق است که به نوعی در دام عشق و اعتقاد او را گرفتار کرده است.