غزل شمارهٔ ۲۱۰۷

برداشت: ماهی که با نور خود جهانی پر از هیجان و شور ایجاد کرد، وقتی به حضور تو رسید، از زیبایی و جلال خود پرده برداشت.

برداشت: با گوشه‌ای از دل، مانند گل غنچه، تصویری از تو ساخته بودم و حالا بوی تو مرا مانند نسیم در کنار خود سرگردان می‌کند.

برداشت: از نظر صاحب نظران، من موی زیادی دارم؛ چون روزی که چشم تو مرا از نگاه خود دور کرد، این گونه شدم.

برداشت: تا زمانی که دامن قیامت را نتوان با سوزن چشمان تو دوخت، آن زخم و جراحتی که در دل من ایجاد کردی، همیشه باقی خواهد ماند.

برداشت: صدای دلنشینی که طوطی ما با کلام شیرینش ایجاد کرد، ما را از فکر شیرین جدا کرد.

برداشت: اگر نتوانی کسی را به موفقیت و خوشبختی برسانی، مثل سایه هما، نباید او را به سر و دوش خود بگیری.

برداشت: در آرامش از دست افرادی که به حل مشکلات کمک می‌کنند، رها شده‌ام. زیرا عشق، کار مرا به آه و افسوس در هنگام سحر رساند.