غزل شمارهٔ ۲۱۰۵

برداشت: تنها اشک‌هایم نیستند که رازهای من را فاش می‌کنند، بلکه رنگ چهره‌ام نیز به طور غیرمستقیم و با زبانی نرم، حال و احوال من را بیان می‌کند.

برداشت: سخنانی که از دل سنگین‌تر و دشوارترند، در یادم می‌آیند، همان‌طور که نگاه و لب‌های معشوقم به من پیام‌هایی مانند بادام و پسته می‌دهند.

برداشت: راز پنهانی که در دل داشتم، مانند اشکی که از چشمانم بریزد، به زبان آن مژگان‌های بازیگوشی که به مردمی که اطرافم هستند، ابراز می‌شود.

برداشت: از اینکه خطی بر چهره‌ام نقش بسته و نشان از بخت بد من دارد، شرمنده‌ام. این نشان بر روی چهره زیبا، داستان ناتوانی و شکست مرا به صورت تلخی بیان می‌کند.

برداشت: شعر تو یکپارچه و نو است و نمی‌توان این نوع اشعار را به طور جداگانه بیان کرد.