غزل شمارهٔ ۲۱۰۴

برداشت: در فصل بهار، زمین که هم خشک بود و هم تر، گل و گیاه را فراوان رویانده است. این باغ را ببین که چقدر زیبایی و تنوع در آن به وجود آمده است.

برداشت: در شب بیدار بمان تا از این باغ زیبا، بهره‌ بیشتری بگیری، چرا که قبل از طلوع صبح شکوفا می‌شود.

برداشت: به خاطر زخم و دردهایی که دارم، نمی‌توانم بیشتر از این به دشمن خود شکوفا شوم و خود را نشان دهم.

برداشت: با ناز و زیبایی رفتار کن، زیرا که در این گلزار، نرگس تحت تأثیر قرار گرفته و اگر تنها یک بار به تو نگاه کند، شکوفا خواهد شد.

برداشت: در دل صدف، جایی برای آرامش و راحتی وجود ندارد، چون در فضای دنیا نمی‌تواند مرواریدهای خود را بروز دهد و به شکوفایی برسد.

برداشت: هر تکه از دل من همچون جواهر درخشان، بر اثر تیر نازک تو می‌درخشد و در دل من شکوفا می‌شود.

برداشت: صبحگاهان، رنگ قرمز افق به دلیل چشم زخم، به خون بدل شد و کسی که در این سرزمین رشد و شکوفایی داشت، دچار بدبختی شد.

برداشت: مردم نمی‌توانند زیبایی و نشاط یکدیگر را به خوبی مشاهده کنند، اما خوشبختانه لاله‌ای که در کوه و دشت شکفته است، زیبایی و شادابی خود را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: به اندازه‌ای که او شرم و حیا به خود گرفت، لبخندش در دل غنچه‌ها بیشتر شکوفا شد.

برداشت: هر چند گل با خنده و شادی خودش را به باد سپرد، اما سال آینده با سادگی و دل‌پاکی بیشتر باز خواهد شد.

برداشت: سقف آسمان به حرکت درآمده و سر و صدای بلبل‌ها در این بهار نشان می‌دهد که چه گل‌هایی در آینده شکوفا خواهند شد.