غزل شمارهٔ ۲۱۰۳

برداشت: اگر در هوایی که زندگی می‌کنی، عشق تو را نمی‌گرفت، پس دریا هم به هیچ و پوچ به حسابت نمی‌آمد.

برداشت: اگر از دل بیدار و هوشیار بهره می‌بردی، ستاره‌های شب هرگز در خواب تو جا نمی‌گرفتند.

برداشت: اگر عشق با پیچیدگی و فراز و نشیبش نبود، مهربانی هم در آغوش شما نمی‌گنجید، مانند چگونگی که کتابی را در آغوش نمی‌گیریم.

برداشت: اگر درد و دل‌های تو را در خود نگنجاند، دنیا هم نمی‌تواند عطر گل‌های زیبای تو را در بر بگیرد.

برداشت: اگر مجنون هم از عقل خود ساده می‌شد، دیگر نه فکر اشتباهی به سرش می‌زد و نه بر روی حقیقتی راستین تأکید می‌کرد.

برداشت: اگر کمی در دل خود شور و هیجان ایجاد نمی‌کردی، نمی‌توانستی از لب پیاله‌ات طعم خوش شراب را بچشی.

برداشت: اگر اندیشه و دانایی عمیق‌تری داشتی، مانند گوهری ارزشمند در دنیای پرآشوب و متلاطم این دنیا غرق نمی‌شدی.

برداشت: اگر به حدی لطیف و باریک می‌شدی که مثل مهری در شب عید درخشان بودی، آن‌گاه چرخ دوچرخه‌ات بر زمین نمی‌افتاد.

برداشت: خامسوز تو را در داغی جوانی می‌سوزاند، اگر خبر از زیبایی‌ات نداشت.

برداشت: دل مانند چراغ خانه و شمع در آرامگاه است؛ حتی اگر از دنیا غبار بیفتد، باز هم نمی‌تواند از نور وجودش بهره‌مند شود.