غزل شمارهٔ ۲۱۰۲

برداشت: اگر زلف تو نبود که به دل من زنجیر بزند، این دل سرگردان و بی‌تاب را با چه تدبیری می‌توانستم مهار کنم؟

برداشت: یاد آن روزگار بخیر که موهای سیاه و خوش‌بوی آن معشوق، مرا با دو زنجیر به خود وابسته می‌کرد.

برداشت: مجنون در جستجوی پناهی بود تا از زبان کسانی که دائم او را سرزنش می‌کردند، فرار کند و به جایی برود که در خطر قرار نگیرد، مثل کسی که در دهن شیر گیر کرده باشد.

برداشت: آینه از دل خود زیبایی و نظم را برای تو به نمایش می‌گذارد، در حالی که نگاه آینه به تو دیرتر از همیشه می‌افتد و این حالت، نشان‌دهنده‌ی احساس عمیق و خاصی است که در درون من وجود دارد.

برداشت: عاشق گیج و سرگردان از خود بی‌خبر است، مانند این است که آینه در برابر خودش تصویر می‌گیرد.

برداشت: اگر زیبایی تو دلربا و فریبنده نبود، آیا خون مردم به خاطر غمزه و چشمانت به این حال و روز می‌افتاد؟ چه کسی به دنبال شمشیر می‌رفت؟

برداشت: پیری مرا افسرده و ناامید کرده است، در حالی که قبل از این، جوانی و نشاط من باعث می‌شد شوق و هیجان زیادی داشته باشم.

برداشت: تا زمانی که عشق من توجهی به من داشت، دنیا به من بها و ارزشی مانند اکسیر (ماده‌ای قیمتی و جادویی) می‌داد.

برداشت: شخصی که دیوانه است، به حلقه‌ای که در درب خانه خدا وجود دارد، توجه می‌کند و این حلقه برای او یادآور حلقه زنجیری است که به او محدودیت می‌دهد.