غزل شمارهٔ ۲۱۰۱

برداشت: دل به تدریج رنگ لب های زیبا و آتشین او را پیدا کرد و از این باده نوشیدن، رنگ سبز کوه های بدخشان را به خود گرفت.

برداشت: تیغ شهادت، که نشان از فداکاری و ایثار دارد، با زخم ما به رنگ گل درآمده است و این آب، به دلیل پاکی و زیبایی گوهر، رنگ جوی را به خود گرفته است.

برداشت: کسی که دلش از دنیا و ظواهر آن پاک شده، مانند شبنمی که بر روی آفتاب می‌درخشد، می‌تواند زیبایی‌ها و حقیقت‌های تازه‌ای را ببینید.

برداشت: آخری جرعه‌ای که از این جام نوشیده می‌شود، در روز قیامت به روشنی صبح خواهد بخشید، جامی که از لب زیبا و دل‌فریب او به دست آمده است.

برداشت: طلا و جواهر سخنانی درباره پاکی و عفت او شنید و از خجالت، هر دو دست صدف را به سمت چهره‌اش برد.

برداشت: مادر به من حلال‌تر از هر نوع نوشیدنی دیگری است، زیرا غمی که در این لقمه گلویم را گرفته، آسان‌تر از آن است.

برداشت: آسمان و سرنوشت کجا می‌تواند به من آسیب برساند؟ وقتی که غم و اندوه از همه طرف به من حمله‌ور شده است.

برداشت: جز اینکه به مرحله‌ی نابودی برسم، دیگر هیچ امیدی به نجات ندارم، چرا که آرزوهایم به شدت قلب مرا درگیر کرده‌اند.

برداشت: دست دعای مردم حامی زندگی انسان بود؛ از آنجا که خم سبو را در دست گرفته است، همیشه به همان حال ایستاده و پابرجا مانده است.

برداشت: به عشق و آرزوهای دنیا دل نبند، زیرا این عشق و محبت، چیزی نیست که بتوانی بدون آمادگی و خلوص در آن وارد شوی.

برداشت: طفلی که به عادت مکیدن انگشتش عادت کرده، دیگر از بی‌محبتی و ناز دایه بی‌خبر است.