غزل شمارهٔ ۲۱۰۰

برداشت: چگونه می‌توانم گوشه کلاهم را به پروانه نشکنم؟ که از میان سوختگان، داغی به دست من رسید.

برداشت: آیا دلی که از طریق چاک پیرهن شاد می‌شود، می‌تواند خیلی تحت تاثیر قرار بگیرد؟ دستانی که خوشی را از چاک کفن می‌گیرند.

برداشت: امروز در دل من هیچ شیرینی و لذتی باقی نمانده است. باید از خودم فاصله بگیرم، چرا که درگیر مشکلات و سختی‌ها شده‌ام.

برداشت: در دنیای پر فراز و نشیب چه جوابی به مشکلاتت داده‌ای؟ آیا تابش نور از وطن خود را در آینه زندگی‌ات مشاهده کرده‌ای؟

برداشت: صائب می‌گوید که تنها این نکته برای او کافی است که در جمع شاعران، نیازی به درخواست برای شنیدن اشعارش ندارد.

برداشت: همه شما به یک صدا و با حرف زدن خاصی مشغولید، ولی بلبل به سختی به ناله خودش پرداخته و تمام چمن را پر کرده است.