غزل شمارهٔ ۲۰۹۹

برداشت: می‌توان از دنیای پست و ناچیز به خواسته‌ها رسید، مانند اینکه مگس می‌تواند از طعمه‌های شیرین استفاده کند.

برداشت: در عشق، می‌توان به زیبایی و لطافت غنچه دست یافت، حتی اگر در دام و قفسی باشیم.

برداشت: اگر غیرت باعث شود که به دیگران آسیب برسد، می‌توان از لطافت و زیبایی گل نیز دفاع کرد و آن را از چنگال زیان و خطر نجات داد.

برداشت: اگر نور باده از دست برود، می‌توان تیغ برهنه را از نگهبان گرفت.

برداشت: امروز چیزی جز دل پاک و بی‌دردسر ما وجود ندارد، مانند آیینه‌ای که می‌توان در مقابل نفس خود قرار داد.

برداشت: زمان به پایان خودش نزدیک می‌شود و تو به خاطر حرص و طمعی که داری، نتوانستی بفهمی که دل را از چه کسی می‌توان به دست آورد.

برداشت: اگر صبح زود اراده و عزم واقعی داشته باشی، می‌توانی با یک یا دو نفس، دنیا را به دست بیاوری.

برداشت: با افراد بی‌ادب و بی‌فرهنگ باید با ملایمت و نرمی رفتار کرد، زیرا می‌توان با روش‌های غیرمستقیم و زیرکانه، حتی ناپسندترین آنها را مهار کرد.