غزل شمارهٔ ۲۰۹۷

برداشت: می‌توان به وسیله‌ی ناله‌ی دل، چیزی را از آسمان به دست آورد؛ همان‌طور که با شدت آتش می‌توان کششی را به دست آورد.

برداشت: باید از میوه‌های زندگی و زمانه‌ام دست بکشم، چون درخت سرو که در کنار آب روان رشد کرده، باید فضای مناسب را انتخاب کند.

برداشت: چگونه از درد عشق شکایت کنم؟ چون این دسته از عاشقان، نخستین‌ بار زبان مرا گرفتند و مرا به محبت گرفتار کردند.

برداشت: اگر از وعده‌های دروغین دل‌سوخته و ناامید شویم، دیگر نمی‌توانیم امیدی به به‌دست آوردن عشق واقعی مانند یوسف داشته باشیم، چرا که او با دلی سرشار از محبت، می‌تواند قلب ما را تسخیر کند.

برداشت: دندان را به دل فشار بده، زیرا زندگی به سرقت رفته است. هر کس که این عقیق را زیر زبانش گذاشته، تعریف یک تشنگی را دارد.

برداشت: هر کس که صبح سینه‌اش را صاف کند و نیتش را پاک سازد، مانند آفتاب در عالم تابناک خواهد شد و با بیان خود حقیقت را روشن می‌کند.

برداشت: از خودت خارج شو و به دنیا نگاه کن، زیرا وقتی فردی از درون خود بیرون بیاید، مانند تیغی تیز و درخشان، می‌تواند بر دنیا تأثیر بگذارد.