غزل شمارهٔ ۲۰۹۵

برداشت: چشمی که به خاطر غبار و نشانه‌های محبوبش اشک ریخت، از همین اشک‌ها زندگی و بقا را دریافت کرد.

برداشت: در حالی که در شرایط سخت و فشار قرار دارم، شادی و خوشحالی مانند صدای قهقهه کبک به گوش می‌رسد و غم تو در دل همه کسانی که آن را تجربه کرده‌اند، جا گرفته است.

برداشت: چون سخنان ما بر دل او سنگینی کرده، طوطی‌ای که کلام ما را با خود برده، از آینه دور افتاده است.

برداشت: خون امید من زیر پا رفت و دل سنگین من که دستانت را در حنا گرفت، آسیب دید.

برداشت: از زاهدان نیکوکار امیدی برای لذت بندگی نداشته باش، چرا که نمی‌توان طعم شیرینی را از نی بوریا (که در واقع از مواد بی‌ارزش است) استخراج کرد.

برداشت: آرزوهای بی‌پایان و ناپخته آرامش یافتند، و دل بی‌ادعا و بی‌چشمداشت را در آغوش گرفتند.

برداشت: آن کسی که باعث درد و رنج من شده، انتظار دارد که برای خونبهای من به او پاسخگو باشم، در حالی که او خودش از من چیزی گرفته است.

برداشت: هر چیزی که ما از آن بی‌نیاز بودیم، در روز محاسبه و پاسخ‌گویی، همان دست ما به کمک‌مان آمد.

برداشت: آیا ممکن است با قبول تسلیم، آرامشی دریایی به دست آوریم که طغیان آن ناشی از وجود ناخدا باشد؟

برداشت: صائب می‌گوید: به دوستی و آشنایی با عمق احساسات و مسائل زندگی نمی‌توان به سادگی اعتماد کرد؛ زیرا انسان‌ها همیشه در درک و شناخت یکدیگر به‌طور کامل موفق نیستند و حتی شاید در مواردی، کسی که به نظر آشنا می‌رسد، در واقع شناخت کافی از ما ندارد.

برداشت: هر که امروز در حالت راضی بودن از تقدیر و شرایط زندگی قرار بگیرد، می‌تواند لذت‌های بهشت را در همین دنیا تجربه کند و نیازی به انتظار برای پاداش‌های آینده ندارد.